(column)

Deze column gaat over gokverslaving en dat is een ernstige zaak, maar misschien ook niet. Er is hoop dat we dit met een eenvoudig pilletjes kunnen afdoen! Het Britse damesblad Marie Claire heeft de hand gelegd op de uitkomsten van een statistisch zeer interessante zaak, waarbij de onderzoekspopulatie bestond uit precies één (1) persoon. Dat is dus geen onderzoek, maar een experiment en op basis daarvan werd een krachtig artikeltje de wereld ingestuurd. Het gaat over een gokverslaafde man, die een middel kreeg toegediend dat bekend is bij de behandeling van alcoholverslaving. En wat bleek: de zwaar gokverslaafde man taant al 12 maanden lang niet naar paarden, weddenschappen, poker, goksites of wat dan ook, want het middel in kwestie heeft hem er helemaal overheen geholpen. Onzin? Dat moet uit verder onderzoek blijken natuurlijk. De man in kwestie kreeg Antabuse toegediend, een middel dat bekend is bij de behandeling van alcoholverslaving. Dit middel zou dopamine in de hersens aanmaken en geeft de gebruiker een kick, die hij anders alleen maar ervaart door te drinken, te spelen of zich anderszins over te geven aan een verslavende activiteit (laat hier uw eigen fantasie maar even los). Je zou kunnen zeggen dat Antabuse zelf een drug is, maar dan aan de goede kant van het spectrum, althans dat hopen we dan maar. Even los van de vraag of dit een toevalstreffer van jewelste is of misschien inderdaad iets wat soelaas aan gokverslaafden zou kunnen bieden, rees er bij mij meteen een andere vraag, die al een tijdje in mijn grijze cellen ronddwaalt. Als het zo zou zijn dat een verslaving aan alcohol en een verslaving aan gokken met hetzelfde middel kan worden bestreden, is dan de oorzaak van die verslaving niet latent aanwezig in de karakterstructuur van de verslaafde zelf. Er wordt nogal eens beweerd dat zonder alcohol ook geen alcoholverslaving mogelijk is. Dat lijkt een waarheid als een koe. Als je niet kunt gokken, op geen enkele manier, dan kun je ook nooit gokverslaafd worden. Maar in de wetenschap wordt ook vaak gedacht dat oorzaak en gevolg niet logischerwijs met elkaar verbonden zijn. Als een verslaving ontstaat omdat er chemisch iets mis is in de huishouding van het slachtoffer, dan zal de behoefte altijd een uitlaatklep, een weg naar buiten zoeken. Is het niet via alcohol, dan is het wel via gokken, drugs, seks of wat anders. De oplossing van verslaving ligt dan niet in het verbieden van de stimulantia, maar in het opsporen van dieper liggende wortels en de behandeling daarvan.

Als in Marie Claire verontrust wordt gesproken over drie tot zeshonderdduizend gokverslaafden in Groot Brittannië, dan ligt de oorzaak misschien wel in het land zelf. Een overdaad aan fish en chips, te veel regen, te veel politiek geharrewar (en declaraties), te veel schandalen, te veel kroonprins, te weinig Diana’s, geen Beatles meer, te oude Stones, te veel voetbal op TV, een dalend Pond Sterling en nergens meer Brittania rules the waves. Misschien komen de gokverslaafden wel tevoorschijn omdat ze niet meer kunnen spoorzoeken, geen idee hebben hoe de uier van een koe voelt, laat staan hoe je daar melk uit krijgt. Ze weten niet hoe een kastanje in bloei ruikt, hoe koud de zee is, hoe warm het lichaam van de ander en hoe het voelt om te scoren in een voetbalwedstrijd. Ze luisteren niet meer naar Mozart of Monteverdi, kennen de verhalen van hun opa niet en snappen niets van zichzelf, laat staan van anderen. Om ons heen barst het van de dopamine en je kunt het zo pakken, helemaal gratis. Alles waar je verslaafd aan kunt raken valt onder het kopje genotmiddelen. Die moet je niet verbieden, maar als iemand te veel van het verkeerde doet of inneemt, zou het mooi zijn als je daar een alternatief voor hebt. Ook als dat een pilletjes is. Misschien is het lezen van een stukje als dit wel de redding van een pokerslaaf, die op het punt stond om weer te veel geld te verslingeren. Nu zoekt hij op internet alles op over dopamine en probeert uit te zoeken waarom hij is zoals hij is. En gaat dan naar het strand om het wonder van één schelp te zoeken, want één onder miljoenen lijkt weinig, maar is niettemin duizelingwekkend veel. Dat hebben ze bij Marie Claire goed begrepen, ook al beseften ze dat natuurlijk zelf niet. Maar daar heb je dan weer columnisten voor.

Gerelateerde Artikelen:

1. Gokverslaving blijkt niet permanent te zijn
2. Herken gokverslaving als het de kop opsteekt
3. Roxy Palace Casino biedt nu ook ClickandBuy aan
4. Flash-Casino.nl biedt nieuwe zoekfunctie
5. Gokverslaving is niet altijd wat het lijkt

Deze post staat in de categorie Wekelijkse Colum .

Tagged as: gokverslaving