In het land der kansspelen laait voortdurend de discussie op of je daar de markt en de burgers de vrije hand moet geven, het streng moet reguleren, het aanbieden ervan tot een staatszaak moet maken, of het maar gewoon helemaal moet verbieden. Waar we het in elk geval wel over eens zijn is dat er heel veel geld in omgaat en dat er onmiskenbaar risico’s aan zijn verbonden. Om de discussie wat lucht te geven is het misschien goed om eens naar die aspecten ervan te kijken door ze in kaart te brengen. Onder de kop ‘De economie en de ethiek van het kansspel’ brengen we een serie artikelen die de economische en sociale betekenis van het kansspel op neutrale wijze beschrijft en beoordeelt.

Vandaag deel IX: De ethiek van het kansspel – Poker, de nieuwe drug?

Bridge wordt –zeker bij de liefhebbers- gezien als een denksport. Dat betekent dat de factor geluk tot een minimum beperkt moet zijn, zeker als het gemeten wordt over een x-aantal spelletjes. Bij schaken en dammen is die geluksfactor vrijwel nul, omdat beide partijen gelijkelijk bedeeld worden. Het enige voordeel is gelegen in het feit dat de partij met ‘wit’ mag beginnen. Poker is qua aantal beoefenaars veel populairder dan bridge, maar het is zeker geen denksport pur sang. Je kunt een eindeloos aantal varianten in de computer invoeren, maar daarmee zul je een aantal spelelementen missen, die bij poker heel belangrijk zijn: het inschatten van de tegenstander, het gevoel ‘boven de tafel’ en daarop weer gebaseerd de hoeveelheid bluf die je in het spel stopt. Wie poker een 100% kansspel noemt slaat de plank mis, er komt een hoop vaardigheid aan te pas en een zekere mensenkennis. Als het om wetgeving gaat is het echter vaak een discussie. In Nederland wordt poker door de overheid betiteld als een kansspel, waarmee het eenvoudiger binnen de bestaande wetgeving daarvoor kan worden gehouden.

In het kader van de ethiek van het kansspel is het van belang om poker in de juiste positie te plaatsen. In hoeverre is poker verslavend? Is het meer verslavend dan bijvoorbeeld een ouderwetse fruitautomaat of roulette? Als je dat weet kun je er beleid op loslaten, maar niemand weet het. Het onderzoek ernaar wordt vooral gekenmerkt door onvolledigheid. Niettemin wil ik er in het kader van deze serie niet aan voorbijgaan en heb daarom gekozen voor een bespreking van een onderzoek, dat weliswaar al in 2008 werd gepubliceerd, maar veel elementen in zich leek te bergen, die tot een goede beeldvorming kunnen leiden of, op z’n minst, daar een aanzet toe geven. Of er sprake is van een verslavingsrisico kun je normaal gesproken uit twee bronnen leren: onderzoek en praktijk. De praktijk is empirisch, gebaseerd op pokerverslaafden, die zich hebben gewend tot een of andere vorm van hulpverlening. Onderzoek is breder, omdat het zoekt naar oorzaak en gevolg en op basis van een reeks van gegevens en aannames een uitspraak kan doen over de mogelijke risico’s en de mogelijke ontwikkelingen. Dat klinkt een beetje voorzichtig, maar het is geen exacte wetenschap en de uitkomsten zijn daarom altijd arbitrair.

Tactus Verslavingszorg heeft ervaring met verslaafden. Hun ervaringen moet serieus worden genomen, want elk geval is er eentje te veel, ongeacht de mate en de vorm van de verslaving. In maart 2008 verscheen een rapport* in de vorm van een masterthesis van Gerjan

Gerelateerde Artikelen:

1. Economie en ethiek van het kansspel: Deel XI– Heeft het kansspel een toekomst in onze samenleving? (eerste deel)
2. Economie en ethiek van het kansspel: Deel XI– Heeft het kansspel een toekomst in onze samenleving? (tweede deel)
3. De economie en ethiek van het kansspel Deel III – Het spook van de verslaving
4. De economie en ethiek van het kansspel
5. De economie en ethiek van het kansspel –deel VI

Deze post staat in de categorie Casino Nieuws .

Tagged as: Economisch nieuws, kansspelverslaving