De economie en ethiek van het kansspel –deel VI
In het land der kansspelen laait voortdurend de discussie op of je daar de markt en de burgers de vrije hand moet geven, het streng moet reguleren, het aanbieden ervan tot een staatszaak moet maken, of het maar gewoon helemaal moet verbieden. Waar we het in elk geval wel over eens zijn is dat er heel veel geld in omgaat en dat er onmiskenbaar risico’s aan zijn verbonden. Om de discussie wat lucht te geven is het misschien goed om eens naar die aspecten ervan te kijken door ze in kaart te brengen. Onder de kop ‘De economie en de ethiek van het kansspel’ brengen we een serie artikelen die de economische en sociale betekenis van het kansspel op neutrale wijze beschrijft en beoordeelt.
Vandaag deel VI: Atlantic City, de zeepbel doorgeprikt
In de Verenigde Staten woedt een hevige strijd tussen voor- en tegenstanders van kansspelen, zowel waar het de uitoefening betreft in casino’s als ook via het internet. Voorstanders roepen om het hardst dat de burgers vrij moeten zijn om te spelen en/of te gokken als ze dat willen, waarbij meestal aangetekend dat van een zekere regulering sprake moet zijn om verslaving en fraude tegen te gaan. Fijntjes wordt er bovendien op gewezen dat het kansspelwezen extra geld in het laatje brengt van de staten, waar dit wordt toegelaten, en dat elke begroting dat goed kan gebruiken. Daarbij rijst de vraag of de extra opbrengsten ook nuttig kunnen worden aangewend. In de sfeer van openbare orde, veiligheid, infrastructuur enz. zal toch ook het één en ander moeten worden gedaan. In maart 1997 verscheen in de Review of Business een artikel van Alfonso R. Oddo, dat feitelijk ook de aanleiding is geweest tot het maken van de serie artikelen over de economie en ethiek van het kansspel. Zelfs de titel is er deels aan ontleend “The economics and ethics of casino gambling.”
Het artikel in kwestie graaft niet zo diep als ik dat in deze serie doe, maar er springen een aantal issues uit, die de moeite van het bestuderen meer dan waard waren. Uitgangspunt van Oddo was om kosten en opbrengsten van het casinowezen tegen elkaar af te wegen, met als voornaamste voorbeeld Atlantic City, in omvang het tweede gokcentrum van Amerika, na Las Vegas. Hoewel het misschien verleidelijk is om te stellen dat een analyse uit 1997 nu, dertien jaar later, weinig relevantie meer zal hebben, waag ik dat te betwijfelen. Natuurlijk zullen er wat verschuivingen hebben plaatsgevonden in de tijd, maar het is niet goed voorstelbaar dat er sprake zal zijn van een complete ommekeer. Laten we maar eens kijken naar de bevindingen van Oddo.
Aan opbrengstenkant valt meer bij te schrijven dan alleen maar belastingopbrengsten. Er moet sprake zijn van nieuwe banen, meer toerisme en extra economische activiteit (spin-off) rondom de casino’s. Aan de negatieve zijde vallen ook een aantal zaken te noteren, zoals extra criminaliteitsbestrijding, gokverslaving, ethisch verval en meer verkeerscongestie. De vraag is dus of op de balans van de casinoactiviteit een dusdanig positief saldo overblijft, dat je kunt stellen dat de gemeenschap –in dit geval van Atlantic City- inderdaad profiteert van de aanwezigheid van de casino’s. In 1996 gaf de Journal of Travel Research een overzicht van het aantal casinobezoekers in AC en hun bijdrage. Het aantal bezoekers steeg tussen 1978 en 1994 van 7 naar 31 miljoen met de piek overigens al in 1988 toen ruim 33 miljoen bezoekers de casinodeuren passeerden. De omzet bleef constant meestijgen en steeg ook nog steeds toen na 1988 een lichte daling te zien was in het aantal bezoekers. In 1978 lag de omzet op 134 miljoen om in 1994 uit te komen op 3,4 miljard dollar. Wie snel rekent zal zien dat de omzet relatief sneller steeg dan het aantal bezoekers, wat zijn oorzaak vindt in de voortdurende stijging in omzet per bezoeker. In de loop der jaren werd door de bezoekers simpelweg meer besteed in de casino’s, van $ 19 gemiddeld in 1978 tot $ 109 gemiddeld in 1994. De stijging van de welvaart in die periode zal daar zeker mede debet aan zijn geweest.
De casino’s hadden in deze periode geen reden tot klagen, de restaurants buiten de casino’s wel. Je zou denken dat bij een bezoekersaantal dat in de miljoenen loopt de restaurants in Atlantic City zouden meeprofiteren. In de periode tussen 1978 en 1987 daalde het aantal restaurants in AC van 243 naar 146. Van alle detailhandelszaken die er in 1976 waren in de omgeving van een casino is nog slechts 10% open. In de eerste vier jaar na legalisering van de casino’s in AC verdween hier een derde van de detailhandel. De casinobusiness kannibaliseerde blijkbaar driftig om zich heen in deze metropool. De nieuwe banen zijn dus voor een deel ook weggezogen bij bestaande bedrijven. Hoe zit het dan met de belastingopbrengsten? Als de casino’s zoveel inkomsten voor de staat genereren moeten de inwoners van een stad als Atlantic City dat toch merken. Een belangrijke inkomstenbron voor een gemeente in de Verenigde Staten is de zogeheten Property Tax, wat wij onroerend zaakbelasting noemen (OZB). Per 100 dollar opbrengst daalde het aandeel van de burger van 7,95% in 1978 tot 2,5% in 1993. De inkomsten uit deze belasting voor de stad zelf groeide van 24,6 miljoen naar 153 miljoen dollar in die periode. De casino’s droegen daaraan 107 miljoen dollar bij. Daarnaast droegen de casino’s in 1993 258 miljoen dollar aan winstbelasting af, 57,4 miljoen aan licentieheffingen e.d. en herinvesteerden ze ook nog eens voor 41,1 miljoen. De casino’s pompten dus in dat jaar bijna een half miljard dollar richting gemeenschap in Atlantic City.
Hoewel niet exact bekend in die periode lag het aantal gokverslaafden ergens tussen de 1,5 en 5% van de spelende bevolking. Duidelijker zijn de criminaliteitscijfers, die een verontrustende stijging laten zien tussen 1977 en 1990, een stijging die veel groter is dan nationaal gezien: 230% tegen 15%. Binnen drie jaar na introductie van de casino’s steeg Atlantic City van de vijftigste plaats op de nationale ranglijst naar de eerste plaats! Het zal duidelijk zijn dat met de extra uitgaven voor het verbeteren en behouden van nieuwe infrastructuur om al die casinobezoekers door de stad te loodsen, de kosten om gokverslaving tegen te gaan en te behandelen, en de bestrijding van de zo explosief gegroeide criminaliteit een enorme hap uit al die gouden bergen hebben genomen. Of onder de streep nog wel een gunstig resultaat voor de stad te zien valt is onzeker. Daarvoor spelen een hele hoop andere factoren een rol. Hoeveel kopen de casino’s bijvoorbeeld lokaal in, hoeveel mensen werken in de casino’s en wonen daar ook, welke andere factoren en ontwikkelingen spelen nog een rol? En –last but not least- zijn de cijfers mogelijk ook een gevolg van een falend gemeentelijk beleid? Heeft men zich destijds niet te snel rijk gerekend om vervolgens grootschalig achter de feiten aan te moeten hollen. Hoe dan ook, wie dacht dat in Atlantic City de bomen tot in de hemel groeiden dankzij de casinobusiness, zal zich flink achter de oren krabben. Wat dat betreft hebben Addo c.s. al in 1997 de zeepbel doorgeprikt. Het wachten daar is op een nieuwe generatie bellenblazers!
In de serie ‘De economie en ethiek van het kansspel’ verschenen eerder:
Deel I: De definitie van gokken
Deel II – Economische en maatschappelijke kosten en opbrengsten
Deel III – Het spook van de verslaving
Deel IV – Het profiel van de gokverslaafde
deel V – Met welke middelen kunnen we kansspelverslaving te lijf?
Volgende delen:
- De economie van het kansspel
- De ethiek van het kansspel
- De economie en ethiek van het kansspel in Nederland
Gerelateerde Artikelen:
- Economie en ethiek van het kansspel: Deel XI– Heeft het kansspel een toekomst in onze samenleving? (tweede deel)
- Economie en ethiek van het kansspel: Deel XI– Heeft het kansspel een toekomst in onze samenleving? (eerste deel)
- De economie en ethiek van het kansspel Deel III – Het spook van de verslaving
- De economie en ethiek van het kansspel –deel VII
- De economie en ethiek van het kansspel –deel VIII
Deze post staat in de categorie Casino Nieuws .
{ 1 trackback }
Comments on this entry are closed.