Twee belangrijke besluiten hebben het kansspel in Frankrijk een ander aanzien gegeven. Het eerste is het besluit van het Franse parlement om de nieuwe kansspelwet goed te keuren, waardoor er meer marktwerking gaat komen en het tweede is het besluit van de Franse rechter om een aanklacht tegen online gaming aanbieders niet ontvankelijk te verklaren. Vive la France? Of…
Of blijven die chauvinistische trekjes, die vaak tot een bron van ergernis hebben geleid in andere Europese lidstaten, de boventoon voeren en wordt het uiteindelijk met de Franse slag geregeld? Franse kopstukken mochten hun mening geven in Le Monde*, één van Frankrijks meest gezaghebbende kranten.
De auteurs zijn:
Isabelle Parize, CEO van Mangas en presidente van l’Ajeli (foto links)
Christophe Dhaisne, Unibet, secretaris generaal van l’Ajeli (foto midden)
Antonio Constanzo, business development manager voor gereguleerde markten van Bwin, lid van het dagelijks bestuur van l’Ajeli (foto rechts)
L’Ajeli staat voor l’Association des Opérateurs de Jeux en Ligne Internationaux en is opgericht door Betclic, Bwin en Unibet. Betclic is een 100% dochteronderneming van Mangas. Alle drie bedrijven zijn kandidaat om toe te treden tot de Franse online kansspelindustrie. Het doel van l’Ajeli is om een rol te spelen in het publieke debat in Frankrijk rondom kansspelen, een actieve adviesrol te vervullen in de verdere regulering van de Franse markt en te zorgen voor een ‘level playing field’ daarbij, in goed Hollands: gelijke kansen voor alle aanbieders, met het oog gericht op de belangen en wensen van de Franse consumenten. De drie auteurs vormen samen het dagelijks bestuur van l’Ajeli.
Natuurlijk spreken ze hun blijdschap uit over het besluit van het Franse parlement om de nieuwe wet goed te keuren, hoewel dat geen verrassing was. Operators in binnen- en buitenland waren al geruime tijd bezig hun positie te bepalen. Dat de bestaande Franse staatsbedrijven daarbij een voorkeursbehandeling kregen verbaasde niemand. Na de korte dankbetuiging aan het Franse parlement vervolgen de auteurs: ‘’Als vooraanstaande Europese vergunninghouders en aanbieders van online kansspelen, die hun verantwoordelijkheid altijd hebben genomen gedurende een lange reeks van jaren, kunnen wij niet anders dan onze bezorgdheid uitspreken over de gestelde voorwaarden bij het opengaan van de (Franse) markt. Wij constateren dat te weinig lessen zijn getrokken uit de ervaringen in andere Europese landen, dat een eerlijke concurrentie in de weg wordt gestaan, vanwege de zware eisen, die gesteld worden aan nieuwe aanbieders, en dat voorbij wordt gegaan aan de behoeftes van de (Franse) consumenten. ’’
Dat is nog al wat en de vraag is of hier sprake is van een gefundeerde of misplaatste klacht. Willen de aanbieders niet de aangeboden vinger, maar direct de hele hand, op zich begrijpelijk, maar misschien niet verstandig. Bij de argumentatie wordt allereerst gewezen op de Italiaanse situatie, waar de kansspelmarkt is opengegaan voor zowel aanbieders van landgebonden activiteiten als ook online aanbieders. En ook is in Italië toestemming gegeven voor het aanbieden van online casinospelen, die in Frankrijk vooralsnog buiten het kader blijven. De auteurs hebben gelijk als ze stellen dat het Franse besluit een wat magere afspiegeling is van de Italiaanse voortvarendheid. Maar je zou ook kunnen zeggen dat de Italianen de kraan zo ver hebben opgezet, dat het moeilijk dweilen wordt, als blijkt dat de boel ernstige lekken vertoont. De auteurs zetten vervolgens vraagtekens bij het fiscale beleid van de overheid, omdat de Franse kansspelheffingen vijf tot vijftien maal hoger zouden zijn dan wat in Europese landen, waar sprake is van een open markt, gebruikelijk is. De Franse overheid baseert zich op een uitkeringspercentage aan spelers van 85% van de inleg, terwijl de kansspelaanbieders al gauw 90 tot 95% van de inleg uitkeren. Dat laatste is zeker juist, maar het eerste niet. De Europese landen waar sprake is van een open markt, zijn op een hand te tellen. Malta, Cyprus en Gibraltar hebben een zeer soepel beleid, ook fiscaal, ten aanzien van de kansspelindustrie, maar om dit nu maar gelijk als norm te nemen, gaat mij te ver. Het Verenigd Koninkrijk heeft ook een open beleid, maar William Hill en Ladbrokes namen voor hun online aanbod wel de wijk naar Gibraltar om daar te profiteren van de veel geringere belastingdruk. Het vaststellen en heffen van belastingen is een zaak van de Europese lidstaten zelf en als Frankrijk hierbij hoger inzet dan pakweg Malta, is dat hun goed recht. Maar nu volgt een argument dat mijns inziens heel wat beter hout snijdt:
‘’Dit (de Franse besluitvorming) brengt het risico van gezichtsbedrog met zich mee, omdat niet goed wordt beantwoord aan de Europese spelregels van een open markt en vrije marktwerking. De ervaringen in landen, waar die principes wel volledig zijn gerespecteerd, tonen aan dat een attractieve en competitieve markt ten aanzien van online kansspelen beantwoorden aan de verwachtingen van de consumenten en daarmee effectief de strijd aan kunnen gaan met de internationale zwarte markt, waar immers het aanbod breder is, de winstkansen hoger en dat alles een paar klikken verwijderd van de gedoogde websites.’’
In de rest van het artikel in Le Monde wordt geconstateerd dat de verklaarde ambities van de Franse overheid bij lange na niet voldoende zijn terug te vinden in de nieuwe kansspelwetgeving, in tegenstelling tot bijvoorbeeld sectoren als telecommunicatie en media. Uiteraard volgt de oproep om het beleid snel aan te passen en meer in lijn te brengen met de verwachtingen van consumenten en uiteraard de wensen en mogelijkheden van de aanbieders zelf.
*Les jeux en ligne ne sont pas (bien) faits! Gepubliceerd in ‘Le Monde’ op 19 april 2010
Gerelateerde Artikelen:
- Franse landcasino’s stappen naar de rechter…
- Unibet en Franse tennisbond: de vonk springt niet over
- Het landschap van het kansspel is nog lang niet aangeharkt…
- EU laat kaas niet van zijn brood eten
- Bettson niet blij met Zweedse rechtspraak
Deze post staat in de categorie Casino Nieuws .
Comments on this entry are closed.