Faas Wilkes was een gevierde Nederlandse spits, die door ‘het buitenland’ met een lekker bedrag uit de Nederlandse competitie werd gelokt. De bekendste was natuurlijk Johan Cruyff, maar eigenlijk kun je zeggen dat geen voetballer meer veilig is zodra hij een keer een leuk hakje laat zien of drie wedstrijden achter elkaar scoort. Want in ‘het buitenland’ is het altijd beter, niet alleen omdat het gras aan de andere kant van de heuvel groener is, maar ook omdat zo’n voetballer er status aan ontleent. Papa staat in een kroeg een biertje te drinken als een vent naast hem vraagt “Wat doet jouw zoon eigenlijk voor de kost?” Dan klinkt het toch beter als je zegt dat het joch in kwestie bij AC Milan voetbalt dan dat hij voetbalt bij Heerenveen. En de speler zelf? Neem nou Klaas Jan H. Die maakte in Nederland doelpunten alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Bij Heerenveen, bij Ajax, bij het Nederlands Elftal, het maakte niet uit. Je gaf hem een paar schoenen en een shirtje en, eenmaal de wei in gestuurd, deed hij waartoe hij geroepen was: scoren. Dus komt ‘het buitenland’ in actie en stellen de makelaars zich in rijen van drie op om dat varkentje te wassen. Een modale Duitse of Franse club maakt natuurlijk geen schijn van kans om zo’n kanjer in te lijven, het moet een topclub worden. Geld speelt geen rol, als de makelaarsfee maar hoog genoeg is. En het salaris van de speler natuurlijk ook, maar ‘het buitenland’ betaalt astronomische bedragen, zowel aan transfergeld als aan salarissen. Zo’n speler regelt in één keer volledige financiële zekerheid voor de toekomst, en verwerft zich het gevoel dat een verzekeringsmaatschappij ons voorhoudt als we maar bij hen onderdak zoeken. Ik noem dat het Spitsenlevengevoel, dat gevoel om heel rijk te zijn en in een heel mooi land te spelen en heel veel aanzien te hebben omdat je bij een grote club speelt in ‘het buitenland’ en daar kan een Nederlandse topclub, hoe mooi het daar ook kan zijn, natuurlijk nooit tegen op.
Maar bij zo’n buitenlandse club heb je drie categorieën voetballers: de jongens, waar de trainer het meteen in ziet zitten, de goeie invallers en de bladvulling. De laatste groep doet alleen mee als het echt paniek in de tent is, alle alternatieven zijn opgebrand, geblesseerd of geschorst en de trainer vertwijfeld het joch aanwijst, die dolblij de wei in huppelt omdat hij ervan overtuigd is dat hij in de verkeerde categorie is ingedeeld en dat zal hij wel even laten zien. En dan merkt hij dat het de trainer geen hol kan schelen of hij goed is, want die heeft het plaatje allang gemaakt. En als de penningmeester langskomt en zegt dat hij KaKa gaat halen, maar dat er uiteindelijk ook wel wat handelswaar uit de selectie moet worden verwijderd, omdat er anders te veel betalende toeschouwers moeten wijken voor spelers, voor wie zelfs op de reservebank geen plaats is, dan wijst de trainer zwijgend op het joch. Leuke voetballer, kan een hele grote worden, maar ik heb al een hele grote en nog een handvol achter de hand. Dus gaat het joch naar AC Milan, die nog wel een spits kunnen gebruiken voor het geval er echt paniek in de tent is. De trainer daar is een diplomaat en doet net of het joch een belangrijke aankoop is, maar de werkelijkheid is anders. Hij heeft in één oogopslag gezien dat deze knaap geen Italiaan zal worden, hij heeft niet de uitstraling van Marco, van Ruud of van Frank, die vanaf dag één op Italiaanse bodem lieten zien wie de baas was en die Milanees werden. Hij is geen Seedorf, die tegen de trainer zegt dat deze geen schijn van kans op een Europacup maakt als hij hem, Seedorf, niet opstelt. En die vervolgens altijd zijn voeten laat spreken. Kijk maar eens een wedstrijd naar hem, daar loopt een bonk zekerheid, dat geen bank kan bieden.
En dus is het Spitsenlevengevoel aan ons joch niet voorbehouden in Milaan. En omdat ergens in München een Italiaanse spits rondloopt, die daar niet erg gelukkig lijkt te zijn, gaat Milan deze jongen wel even ophalen in de winterstop. En voor het geval dat niet lukt, halen ze ook alvast een Ghanees talent op, die op een WK onder de twintig zo leuk voetbalde. En Zuid Afrika komt steeds dichterbij. Ons joch krijgt een voorzichtig knagend gevoel. Heeft hij er wel goed aan gedaan? Hij was een gevierde spits bij Ajax, waar jongens rondlopen die uit alle standen ballen voor hem klaarleggen, waar de bank een wezensvreemd element was, uitsluitend gereserveerd voor anderen, niet voor hem. Bij Oranje zou hij misschien niet altijd in de basis staan, maar hij zou altijd belangrijk zijn. Laat in de eerste helft die knaap uit Liverpool de tegenstander helemaal slopen en laat ons joch het in de tweede helft maar verder afmaken. Hoe gezegend kan een natie zijn! Als dat verdomde Spitsenlevengevoel maar niet bestond. Zou je bij Unibet al kunnen wedden wie zijn volgende club wordt?
Deze post staat in de categorie Wekelijkse Colum .
Comments on this entry are closed.